Αθλητικη Τενοντιτιδα Ωμου

 

 

 Η Τενοντίτιδα Ώμου εμφανίζεται ως αποτέλεσμα  ατυχημάτων στον αθλητισμό, με επαναλαμβανόμενες μικρές επιπτώσεις στην πληγείσα περιοχή, ή από έναν ξαφνικό, πιο σοβαρό τραυματισμό. Για παράδειγμα, οι κολυμβητές, οι τενίστες,  είναι επιρρεπείς σε τενοντίτιδες στους ώμους, τα χέρια τους, και τους αγκώνες. Η ακατάλληλη τεχνική σε οποιοδήποτε άθλημα είναι μία από τις πρωταρχικές αιτίες της υπερφόρτωσης για τους ιστούς συμπεριλαμβανομένων των τενόντων, η οποία μπορεί να συμβάλει στην τενοντίτιδα.
Αλλά δεν χρειάζεται να είσαι επαγγελματίας αθλητής για να τραυματιστείς στον ώμο. Οποιοσδήποτε μπορεί να πάθει τενοντίτιδα, αλλά είναι πιο συχνή στους ενήλικες, ιδιαίτερα σε όσους είναι άνω των 40 ετών. Και αυτό γιατί τένοντες σε μεγαλύτερες ηλικίες, είναι λιγότερο ελαστικοί, και τραυματίζονται  πιο εύκολα. Οι περισσότεροι ασθενείς υποστηρίζουν ότι έχουν έντονο πόνο τη νύχτα, δυσκολεύονται στον ύπνο, δε μπορούν να ντυθούν μόνοι τους, να χτενίσουν τα μαλλιά τους και άλλες κανονικά απλές καθημερινές συνήθειες. Φυσικά δεν ξεχνάμε και τους ψυχολογικούς παράγοντες της εποχής. Το άγχος, η στενοχώρια, η αγωνία για το αύριο αποτελούν σημαντικό παράγοντα έντονης σύσπασης των μυών του αυχένα και της ωμικής ζώνης.
Τρόποι αντιμετώπισης
Οι θεραπευτικοί στόχοι αρχικά περιλαμβάνουν τη  μείωση του πόνου και της φλεγμονής, καθώς και τη διατήρηση της κινητικότητας και την πρόληψη της αναπηρίας και της επανάληψης τραυματισμού. Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει συνδυασμό ξεκούρασης και νάρθηκα, αλλά μπορεί να χρειαστεί και πιο προηγμένες θεραπείες που περιλαμβάνουν κορτικοστεροειδείς ενέσεις που γίνονται από τον παροχέα υπηρεσιών υγείας. Προσφέρουν γρήγορη ανακούφιση και  μειώνουν τη φλεγμονή και τον πόνο.
Στις περισσότερες περιπτώσεις πολύ ευεργετική αποδεικνύεται η φυσικοθεραπεία. Ο φυσικοθεραπευτής με χρήση των φυσικών μέσων, Ηλεκτροθεραπεία TENS, Lazer, υπέρηχοι και χειρομάλαξη μπορεί να βοηθήσει άμεσα τον ασθενή, ακόμη και στην περίπτωση ρευματοειδούς αρθρίτιδας, μίας συχνής πάθησης στην περιοχή, πάντα σε συνδυασμό με την ανάλογη φαρμακευτική αγωγή που δίνεται απ τον γιατρό. Μετά το τέλος της φυσικοθεραπευτικής αποκατάστασης δίνεται από το φυσικοθεραπευτή ένα πρόγραμμα ασκήσεων για το σπίτι.