ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

Τα άτομα με Νόσο Πάρκινσον, συχνά έχουν μυϊκή δυσκαμψία, πόνους, δυσκολία στο περπάτημα και προβλήματα με τη στάση και την ισορροπία.

Οι έρευνες δείχνουν ότι η φυσικοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει τους ασθενείς να διατηρήσουν τη δύναμή τους, να επανεκπαιδεύσουν την ισορροπία και την μυική συνεργασία και να διατηρήσουν την ευλυγισία τους κάνοντας τις κατάλληλες ασκήσεις. Αυτές οι ασκήσεις μπορούν να γίνουν στο φυσικοθεραπευτήριο αλλά και στο σπίτι. Οι ασθενείς, με τον τρόπο αυτό, νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια και μπορούν να αποκτήσουν περισσότερη ανεξαρτησία.
Με απλούς τρόπους εκπαιδεύται ο ασθενής πώς μπορούν να μειώσει τον κίνδυνο από τις πτώσεις. Η συμμετοχή μελών της οικογένειας στις παραπάνω διαδικασίες προτείνεται και θεωρείται πολύ σημαντική, καθώς μαθαίνουν πώς μπορούν να βοηθήσουν τους οικείους τους χωρίς να επιβαρύνονται οι ίδιοι κατά την προσπάθειά τους.

Αφού εξετάσουμε προσεκτικά τον ασθενή φτιάχνουμε ένα πρόγραμμα άσκησης σε συνεργασία με τον ασθενή και τον νευρολόγο που τον παρακολουθεί.

Τα άτομα με Νόσο Πάρκινσον συχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα με τις καθημερινές ασχολίες, όπως το περπάτημα, το να σηκωθούν από τη καρέκλα και το κρεβάτι. Οι φυσικοθεραπευτές μπορούν να διδάξουν πώς γίνεται αυτό πιο εύκολα και να προτείνουν βοηθήματα για το περπάτημα.

Τελευταία υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον σε θεραπείες οι οποίες στοχεύουν στην αύξηση της μάζας των μυών, γνωστή ως «μυϊκή υπερτροφία» και ταυτόχρονα στοχεύουν στην μεγαλύτερη ενεργοποίηση των κινητικών κέντρων του εγκεφάλου και ιδίως των βασικών γάγγλιων που κυρίως επηρρεάζονται στο Παρκινσον . Οι μύες συρρικνώνονται όταν δε χρησιμοποιούνται. Καθώς ο άνθρωπος μεγαλώνει, η ζωή του γίνεται περισσότερο καθιστική και η απώλεια των μυών γίνεται αναπόφευκτη-υπογραμμίζοντας την ανάγκη για άσκηση. Αντίθετα, ο ιστός του μυός μεγαλώνει με εντατική άσκηση. Πολλές έρευνες έχουν καταδείξει ότι ασθενείς που έχουν ενδυναμώσει τους μυς τους έχουν βελτιώσει κατά πολύ λειτουργικές δραστηριότητες, όπως το ανέβασμα σκάλας ή η ισορροπία του σώματος.

Επίσης οι έρευνες αποδεικνύουν ότι προγράμματα άσκησης 2-3 φορές την εβδομάδα για περιόδους 3-6 μηνών ακολουθούμενα από 1-2 μήνες πάυσης οδηγούν σε αύξηση της αντοχής, βελτίωση της ισορροπίας και της αντοχής και τελικά της λειτουργικότητας των ασθενών με Παρκινσον.


Ένα μεγάλο πρόβλημα στο να ξεκινήσουν οι ασθενείς την άσκηση είναι η έλλειψη κατανόησης της αξίας της από πολλούς επαγγελματίες υγείας. Η εκπαίδευση των ασθενών και των συγγενών μπορεί να βελτιώσει αυτή την κατάσταση, είναι πολύ σημαντικό ο ασθενής να ρωτά το γιατρό του ή το φυσικοθεραπευτή του αν νιώθει αμφιβολίες σχετικά με την καταλληλότητα ή ασφάλεια της άσκησης.

Νέοι και γηραιότεροι ασθενείς με Ν. Πάρκινσον μπορούν να ωφεληθούν από την άσκηση. Ούτε η ηλικία του ασθενούς αλλά ούτε και το στάδιο της νόσου θα πρέπει να τον περιορίζουν στην απόφαση να ξεκινήσει να ασκείται. Τα αποτελέσματα μελετών είναι ενθαρρυντικά και το μήνυμα για τους ασθενείς με Ν. Πάρκινσον είναι ξεκάθαρο: «Αναζητήστε ευκαιρίες για άσκηση»!

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies  για την βελτίωση της περιήγησής σας. Η επιχείρηση συμμορφώνεται με τον GDPR.